داشتم درخت بخشنده ی سیلور استاین رو ورق می زدم.

یادتون که هست؟

درختی که وقتی بچه بودیم ازش سیب چیدیم و وقتی

بزرگ شدیم بهش تکیه دادیم و از مشکلاتمون گفتیم و

پیر که شدیم بهش تکیه دادیم و خستگی در کردیم.

پس کجاس درخت بخشنده ی فراموش شده ی من؟

من بودم یا دیگری که زغالش کردم قاچاقی؟دیگری

بود حتما که زغالش را برد برای کسی که توی ویلایش

باید باربکیو راه بندازد.برد برای صاحب منصبی که

بچسباند به وافور.بعد مچاله شده ای گوشه ی پیاده رو

به گزارش گر رادیو بگوید :(من از رفیق بد تریاکی شدم

البت ژغال خوبم بی تاشیر نبود)....و ما یادمان برود که

نفس دارد از سیاره ی محبوب ما میرود.

دلم برای درخت بخشنده ام تنگ شده.دلم برای لک لکی

که نشسته روی دیوار خانه ام می سوزد.می ترسم

کودکم هوا کم بیاورد و یادش برود که درخت چقدر

بخشنده ست.

                                     ( روزنگاری چهلمین روز زمستان)

راستی دیروز جشن سده بود....یافتن آتش توسط جمشید جم

و جشن به پایان گرائیدن زمستان و دل نگرانی ننه سرما که

کارش تمام شده و نمی خواهد برود.